تا در آشیانه چشمهایت بنشینند

با آوازی و شاید هم کمی شادی

طوفانی شد نگاهت 

وپرنده به جنگل ابروهایت گریخت

و بی تابانه باران شد 

جمله هایم را سیل برد

شعر سکوت در خلوت نگاهت درخت شد

 طوفان درختها را می شکند

تا دستهای خسته ام کویر را در سینه ام تا ابد هجا کند

بازم سلام

تا ابد سلام

اما تو یک بار گفتی خدا حافظ

و جهان به رنگ آغازهای بی ادامه رنگ باخت

و زندگی تنها در چهار کلمه

نه بیشتر خلاصه شد

سلام

بازم سلام

 تا ابد خداحافظ

تن ات 

تن بده به تن 

تنها 

بی او که او را در اوی خودت گم کرده ای 

صدایت آفتابی است 

و دهانت آتشفانی است 

که بیرون می ریزد

تن ها

تن های تنها

بگذار در تن ات تنم را فراموش کنم

و چون همه تن ها بسوزم در تنم

حرفهای من شنیدن ندارد

اصلا دهان من پر از سرب است

و تو می دانی کلمات روزنامه فراموش کرده اند

روزگاری بوی سرب معنای زندگی می داد

و من امروز

در همهمه صفحات اینترنت

مدتهاست که به طوز مجازی زنده ام

شاید در برابر نام تو باز تنم بلرزد

از عشقی که هرگز بر زبان نیامد

و ذهن مرا ازحروف سربی پر کرد

که مدتهاست دیگر کسی به یادشان نمی آورد

          قطار ها 

                  سکوت را نشکستند 

          هیچ مسافری 

                   در جاده گم نشد

          و من 

                   در همهمه برف زمستانی 

                                       آوای خسته خود را

                                                       در حنجره به بند کشیدم

      - کوه چرا می خندد 

                         وقتی آبشارهای تهی

                                    حتی خواب باران را نمی بینند؟ -

در پشت خاموشی خورشید

تن تو پناهگاه من است

در هلهله گرمای تنت ویران می شوم 

در نبودنت

واژه ها پر می شوند از تو

وقتی تو هستی

تنم خالی می شود از حس بودن

در روزی که نه خورشید است و نه تو

زمین یخ می زند در اندام من

و جهان متوقف می شود در ابرهایی که هرگز نخواهند بارید

جز از چشمهایت 

بر آن ظلمت بی نشان

برای تو مرثیه می خوانم

برای تو که پرنده بودی شاید

برای تو

که در جنگل چون درختی ایستاده بر خورشید

سایه می شدی بر مردگان این دشت

که نه پرواز می دانستند

و نه جسارت ماندن در ظلمانی ترلحظه این شب دیرپا

نه تو نخواهی دانست

که انگور گیج است بر سر شاخه

و جان  تو می لرزد در هر صبحدم

و من می میریم

در مستی انگور نگاهت

نفرت

از آن دو چشم پر از خصم

سراشیبی من پایانی ندارد

بر موهایت چنگ می زنی

و مرگ را لباسی می دانی برازنده تن من

بی تو بودن آسان نیست

اما با تو سرمی کشم به دوزخ

چون عابری که راه خانه اش را گم کرده است

چه آسان دل باختم

و چه آسان تر دل پر از زخم  را درکوچه های دق باز یافتم

شادیت و لرزش اندامت از کجاست

در کدام آغوش رحم ات باردار نفرت از من می شود

می گریزم همیشه

در دستهایت رهایی نیست

می ریزد دشنام از لبهایت

و بهار مرا زمستان می کند

نفرت

از آن دو دست که گلو را می فشارد

و شادمانه در آغوش مرگ فرو می لغزم

و دستهایت را می شوری

تا رها شوی از چندش جسد