ومن ترا در بي حادثه گي يافتم

كاش مي دانستم بودنت چيست

و كجا يافتمت كه نبودي

شكارچي من بودم اما واژه ها تن به شكار نمي دادند

توبا بي وا‍ژه گي چه زيبا بودي

پر از رقص بي شكل پرنده ها

و شايد هم دريايي كه تن نمي داد به هيچ خورشيدي

تا ببارد آسمان با ابرهاي سياه اش

و يا زمزمه بادي كه مي پيچيد در نگاههای تهي

كاش يك صبح بيدار مي شد خورشيد

و مي تابيد بر تني كه خاك مي شد

و از ريشه گياهان مي روئيد

تا زمزمه آخرين قناري

كه در شامگاهي خونين

از موج حادثه گذشت

تن خسته شعررا باردار كند

یک خیابان پر از تن

و کمی خون

روی دستهای شهر

و صورت های خاموش

در قفس نگاه سرخ تو

آب را گرم نمی کنند

و آغوش خالی من از یاد تو گرم نمی شود

شب باز کابوس بود

و جستجو در فضای هولناگ

شاید لحظه ای

گرما بریزد

در لوله هایی که قفل شده اند

در انبوه آبهای لجن گرفته

بگذار بی یاد تو صبح بیاید

ومن در ازدحام خودم شب را وعده ای بدانم

برای آن لحظه ابدی خوابیدن

و دیدن بهشت و یا جهنم

چه فرقی می کند

اگر تو آغوش را دریغ کنی مثل همیشه

نه اصلا خفه!

نیمه شب است و

کسی حوصله بغض ندارد

آئینه را شبح صبح شکست

و من در میان کابوس

بدنبال دشنه ای بودم

تا پرنده را آبستن کند

از سوزش مرد قصاب 

که پیازهای له شده

 را می مکد

و دانستم که داستان عشق

در نگاهت کلید خورد

و این چنین بود که مرگ

در قفس آوازش را خواند و ماند....

 گریاندی مرا

شانه شدم برایت

طوفان شدی

چون یک برگ

برگی پائیزی

زمستان را دیدم و در انبوه چشمهایت گم شدم

کناره های ساحل

می لغزی بر دستهایی که از آب و باد می هراسند

عاشق نیستی  می دانم

تا تمام جنگل ها را و تمام رنگ سبزی

که می نشیند در نگاهت حس کنی

من آن قطره آبم

که در انعکاس رنگ جنگل و درخت

در ماسه نگاهت فرو می لغزم

تا درخورشید چشمهایت

که می تابند بر دستتهای بلند چمن زار ها

ابر شوم  و ببارم

بر همه رنگهای سبزی

که رویای کویرتشنه ایست

که روزی دریا را خواب دید

و در بیداری همه اشکهایش را

برای نگاه سردت  گریست

که شب را تنها با ظلمت اش

 دوست می داشت.

برای تو که آنقدر دوست ات دارم که هرگز ندانی

وقتی لبهایت را حس کردم

تمام اندام برهنه ام لرزید

و این چنین بود

که تمام خاک

خاک سرد درآغوشم گرفت

و مرا گم کرد از نگاه خیس ات

همان چشمهایی که من می دیدم

نه چشمای تو

زلال می دیدمش

پاک و پراز ترانه

وقتی مرا کشتی

چهره ات بدون چشم

دشنه ای شد بر قلب شکسته من

بعد در مرگ بیدار شدم

و در جستجو چشمها

همه فرشته گان را به صف کردم

و نیافتمش و گریختم به جهنمی

که می گریزاند تمنای وصالی

که در تیزی دشنه ات جا ماند

نمی دانم

شاید هم خواب من بود

که سبز می دید نگاهت را

که در نگاه مرگ حلقه خورد

و در غروبی همیشگی رفت

بلند که شوی

بهشت در زیر پوست ات می دود

کلاه ارغوانی بر سر می گذاری

و در گندمزارهای شوق می خندی

و شاید هم برای نگاه سبزی

که در نگاه جهان جا ماند برقصی

نمی دانم جنگل و دریا و ابر

بی تو باز هم سبز خواهند بود و یا نه

اما می دانم

هر غروب دلتنگ آن نگاه سبزی می شوم

که درپلکهای خیس ات گم شد

بعد آسمان را نگاه کن

پرنده شو

شاید هم کمی ابر

 نه یک قطره باران

همان که گوشه چشمهایت

را زیبا کرده است

و بعد چشمهایت را ببند

بگذار آسمان بی پرنده شود و شاید هم ابر و باران